Kanu – jedno z tych genialnych osiągnięć ludzkości, które przetrwało od tysięcy lat. Łodzie te powstawały pod każdą szerokością geograficzną. Dzięki doświadczeniu przekazywanym przez kolejne pokolenia budowniczych były doskonałe, jeśli weźmiemy pod uwagę dostępne materiały i używane narzędzia.
     Idea zawsze była taka sama: lekki kadłub o ostrych końcach, wiosłujący zwrócony przodem do kierunku płynięcia, posługuje się wiosłem trzymanym w dłoniach bez opierania go o kadłub w trakcie wiosłowania. Kanu kojarzone jest najczęściej z łódkami Indian Ameryki Północnej, budowanymi z kory brzozowej. Służyło myśliwym i rybakom, a później, gdy pojawił się biały człowiek – traperom, handlarzom futer i eksploratorom.
     Dzisiaj kanu wykorzystywane jest głównie w sporcie i turystyce. Przemierzając rzeki i jeziora nie zawsze zdajemy sobie sprawę z jego długiej historii. Zmieniły się materiały i technologie budowy, ale gdy zanurzamy wiosło w wodzie, wchodzimy w ten sam świat, jaki był przed wiekami udziałem naszych przodków. 
     Prezentowane kanu powstają na wzór klasycznych konstrukcji. Zastosowanie metody przekładkowej przy budowie pozwala na uzyskanie lekkiego i wytrzymałego kadłuba. Technologia budowy jest identyczna jaką stosują w Ameryce Północnej. Powstają one metodą „Wood Epoxy”. Drewniany kadłub pokryty jest obustronnie laminatem epoksydowym. Listwy krawędziowe wewnętrzne posiadają wybrania które nawiązują do klasycznego kanu budowanego metodą „wood and canvas”. Każdy model kanu posiada dwie ławeczki które są podwieszone w miarę wysoko, co w trudniejszych warunkach umożliwia pływanie w pozycji klęku na obu kolanach z szeroko rozpostartymi nogami i biodrami opartymi o przednią krawędź ławeczki. W centralnej części kadłuba umieszczone jest nosidło. Jest ono tak umiejscowione, że kanu po ułożeniu na ramionach jest w pełnej równowadze, co umożliwia jego bezproblemowe przenoszenie nawet na większych dystansach.